پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

پیمایش پیمایش

 

محتوا محتوا

به بهانه سالروز تولد حضرت امام خامنه ای منتشر شد

رهبری که از خانواده ای فقیر اما روحانی پرور به پاخاست/نیکی به پدر،«سید علی» را در تارک تاریخ ایران زمین جاودانه کرد


از مکاتباتى که رهبر انقلاب با پدرشان داشتند، متوجّه شدند که يک چشم پدر به علت «آب مرواريد» نابينا شده است، بسيار غمگين شدند و به خاطر خدا از قــم به مشهد هجرت کرده و به مواظبت از پدرشان پرداختند ايشان در اين مـورد مى گويند: اگر بنده در زندگى توفيقى داشتم، اعتقادم اين است که ناشى از همان بّرى «نيکى» است که به پدر، بلکه به پدر و مادر انجام داده ام».

یزد امـــــروز؛ روز 24 تیرماه چند سال پیش وقتی برای اولین بار سبدهای گل و نامه های تبریک شماری ازارادتمندان رهبر انقلاب به مناسبت میلاد ایشان به دست حضرت آقا رسید، در چند کلمه خطاب به یکی از نزدیکان خویش نوشتند:«اولاً، مولود این حقیر در تیرماه نیست و ثانیاً؛ من و روز تولدم ارزش این محبت ها را نداریم و اینها موجب شرمندگی من است، در عین حال لازم است از همه آنها تشکر شود.»


پیش تر هم شنیده بودم که امام خامنه‌ای تاریخ تولدی که برایشان نقل می‌شود را نادرست خوانده بودند، اما در شناسنامه ایشان همان تاریخ قید شده بود.

تا اینکه پیامکی از یکی از عشاق ایشان به دستم رسید که امروز، 29 فروردین را سالروز میلاد معظم له اعلام کرده بود. او نیز همچون نگارنده به دنبال تاریخ صحیح تولد ایشان بوده است، تا اینکه در یکی از کتب منتشره از سوی انتشارات قدر ولایت، پی می‌برد تاریخ قمری صحیح تولد رهبر حکیم انقلاب، 28 صفر 1358 هجری قمری است و با پیگیری از مرکز تقویم موسسه فیزیک دانشگاه تهران آن تاریخ را با تقویم شمسی تطبیق داده و در می‌یابد ایشان چهارشنبه 29 فروردین 1318 متولد شده اند.

زندگينامه


سيد على حسینی خامنه‌اى فرزند مرحوم حجت‌الاسلام‌ و المسلمين حاج سيد جواد حسينى خامنه‌اى، در 29 فروردین ماه سال ۱۳۱۸ شمسی برابر با ۱۳۵۸ قمرى در مشهد مقدس چشم به دنيا گشود. او دومين پسر خانواده بود و زندگى مرحوم سيد جواد خامنه‌اى هم مانند بيشتر روحانيون و مدرسان علوم دينى، بسيار ساده: «پدرم روحانى معروفى بود، اما خيلى پارسا و گوشه‌گير [...] زندگى ما به‌سختى مى‌گذشت. من يادم هست شب‌هايى اتفاق مى‌افتاد كه در منزل ما شام نبود. مادرم با زحمت براى ما شام تهيه مى‌كرد. [...] آن شام هم نان و كشمش بود.»


امّا خانه اى را که خانواده سيّد جواد در آن زندگى مى کردند، رهبر انقلاب چنين توصيف مى کنند:

«منزل پدرى من که در آن متولد شده ام، تا چهارـ پنج سالگى من، يک خانه 60 ـ 70 مترى در محّله فقير نشين مشهد بود که فقط يک اتاق داشت و يک زير زمين تاريک و خفه اى! هنگامى که براى پدرم ميهمان مى آمد (و معمولاً پدر بنا بر اين که روحانى و محل مراجعه مردم بود، ميهمان داشت) همه ما بايد به زير زمين مى رفتيم تا مهمان برود. بعد عدّه اى که به پدر ارادتى داشتند، زمين کوچکى را کنار اين منزل خريده به آن اضافه کردند و ما داراى سه اتاق شديم.»


رهبرانقلاب از دوران کودکى در خانواده اى فقير امّا روحانى و روحانى پرور و پاک و صميمي، اينگونه پرورش يافت و از چهار سالگى به همراه برادر بزرگش سيد محمد به مکتب سپرده شد تا الفبا و قرآن را ياد بگيرند. سپس، دو برادر را در مدرسه تازه تأسيس اسلامى «دارالتعّليم ديانتى» ثبت نام کردند و اين دو دوران تحصيل ابتدايى را در آن مدرسه گذراندند.


حضور در حوزه علميه

درباره انگيزه ورود به حوزه علميه و انتخاب راه روحانيت مى گويند:  «عامل و موجب اصلى در انتخاب اين راه نورانى روحانيت پدرم بودند و مادرم نيز علاقه مند و مشوّق بودند».


ايشان کتب ادبى ار قبيل «جامع المقدمات»، «سيوطى»، «مغنى» را نزد مدرّسان مدرسه «سليمان خان» و «نوّاب» خواند و پدرش نيز بر درس فرزندانش نظارت مى کرد. کتاب «معالم» را نيز در همان دوره خواند. سپس «شرايع الاسلام» و «شرح لمعه» را در محضر پدرش و مقدارى را نزد مرحوم «آقا ميرزا مدرس يزدى» و رسائل و مکاسب را در حضور مرحوم حاج شيخ هاشم قزوينى و بقيه دروس سطح فقه و اصول را نزد پدرش خواند و دوره مقدمات و سطح را بطور کم سابقه و شگفت انگيزى در پنچ سال و نيم به اتمام رساند. پدرش مرحوم سيد جواد در تمام اين مراحل نقش مهّمى در پيشرفت اين فرزند برومند داشت. رهبر بزرگوار انقلاب، در زمينه منطق و فلسفه، کتاب منظومه سبزوار را ابتدا از «مرحوم آيت الله ميرزا جواد آقا تهرانى» و بعدها نزد مرحوم «شيخ رضا ايسى» خواندند.


در حوزه علميه نجف اشرف


آيت الله خامنه اى که از هيجده سالگى در مشهد درس خارج فقه و اصول را نزد مرجع بزرگ مرحوم آيت الله العظمى ميلانى شروع کرده بودند. در سال 1336 به قصد زيارت عتبات عاليات، عازم نجف اشرف شدند و با مشاهده و شرکت در درسهاى خارج مجتهدان بزرگ حوزه نجف از جمله مرحوم سيد محسن حکيم، سيد محمود شاهرودى، ميرزا باقر زنجانى، سيد يحيى يزدى، و ميرزا حسن بجنوردى، اوضاع درس و تدريس و تحقيق آن حوزه علميه را پسنديدند و ايشان را از قصد خود آگاه ساختند. ولى پدر موافقت نکرد. پس از مدّتى ايشان به مشهد باز گشتند.


در حوزه علميه قم


آيت الله خامنه اى از سال 1337 تا 1343 در حوزه علميه قم به تحصيلات عالى در فقه و اصول و فلسفه، مشغول شدند و از محضر بزرگان چون مرحوم آيت الله العظمى بروجردى، امام خمينى، شيخ مرتضى حائرى يزدى وعلـّامه طباطبائى استفاده کردند. در سال 1343، از مکاتباتى که رهبر انقلاب با پدرشان داشتند، متوجّه شدند که يک چشم پدر به علت «آب مرواريد» نابينا شده است، بسيار غمگين شدند و بين ماندن در قم و ادامه تحصيل در حوزه عظيم آن و رفتن به مشهد و مواظبت از پدر در ترديد ماندند. آيت الله خامنه اى به اين نتيجـه رسيدند که به خاطر خدا از قــم به مشهد هجرت کنند واز پدرشان مواظبت نمايند. ايشان در اين مـورد مى گويند:


«به مشهد رفتم و خداى متعال توفيقات زيادى به ما داد. به هر حال به دنبال کار و وظيفه خود رفتم. اگر بنده در زندگى توفيقى داشتم، اعتقادم اين است که ناشى از همان بّرى «نيکى» است که به پدر، بلکه به پدر و مادر انجام داده ام». آيت الله خامنه اى بر سر اين دو راهى، راه درست را انتخاب کردند. بعضى از اساتيد و آشنايان افسوس مى خوردند که چرا ايشان به اين زودى حوزه علميه قم را ترک کردند، اگر مى ماندند در آينده چنين و چنان مى شدند!... امّا آينده نشان داد که انتخاب ايشان درست بوده و دست تقدير الهى براى ايشان سر نوشتى ديگر و بهتر و والاتر از محاسبات آنان، رقم زده بود. آيا کسى تصّور مى کرد که در آن روز جوان عالم پراستعداد 25 ساله، که براى رضاى خداوند و خدمت به پدر و مادرش از قم به مشهد مى رفت، 25 سال بعد، به مقام والاى ولايت امر مسلمين خواهد رسيد؟! ايشان در مشهد از ادامه درس دست برنداشتند و جز ايام تعطيل يا مبازره و زندان و مسافرت، به طور رسمى تحصيلات فقهى و اصول خود را تا سال 1347 در محضر اساتيد بزرگ حوزه مشهد بويژه آيت الله ميلانى ادامه دادند.

همچنين ازسال 1343 که در مشهد ماندگار شدند در کنار تحصيل و مراقبت از پدر پير و بيمار، به تدريس کتب فقه و اصول و معارف دينى به طلـّاب جوان و دانشجويان نيز مى پرداختند. 

 

شروع مبارزات سياسى


آيت الله خامنه اى به گفته خويش «از شاگردان فقهى، اصولى، سياسى و انقلابى امام خمينى (ره) هستند» امـّا نخستين جرقـّه هاى سياسى و مبارزاتى و دشمنى با طاغوت را مجاهد بزرگ و شهيد راه اسلام شهيد «سيد مجتبى نوّاب صفوى» در ذهن ايشان زده است، هنگاميکه نوّاب صفوى با عدّه اى از فدائيان اسلام در سال 31 به مشهد رفته در مدرسه سليمان خان، سخنرانى پر هيجان و بيدار کننده اى در موضوع احياى اسلام و حاکميت احکام الهى، و فريب و نيرنگ شاه و انگليسى و دروغگويى آنان به ملـّت ايران، ايراد کردند. آيت الله خامنه اى آن روز از طـّلاب جوان مدرسه سليمان خان بودند، به شدّت تحت تأثير سخنان آتشين نوّاب واقع شدند. ايشان مى گويند: «همان وقت جرقه هاى انگيزش انقلاب اسلامى به وسيله نوّاب صفوى در من به وجود آمده و هيچ شکى ندارم که اولين آتش را مرحوم نوّاب در دل ما روشن کرد». 

 

 دوران  تبعيد


رژيم جنايتکار پهلوى در اواخر سال 1356، آيت الله خامنه اى را دستگير و براى مدّت سه سال به ايرانشهر تبعيد کرد. در اواسط سال 1357 با اوجگيرى مبارزات عموم مردم مسلمان و انقلابى ايران، ايشان از تبعيدگاه آزاد شده به مشهد مقدس بازگشتند و در صفوف مقدم مبارزات مردمى عليه رژيم سفـّاک پهلوى قرار گرفتند و پس از پانزده سال مبارزه مردانه و مجاهدت و مقاومت در راه خدا و تحمّل آن همه سختى و تلخى، ثمره شيرين قيام و مقاومت و مبارزه؛ يعنى پيروزى انقلاب کبير اسلامى ايران و سقوط خفـّت بار حکومتِ سراسر ننگ و ظالمانه پهلوى، و برقرارى حاکميت اسلام در اين سرزمين را ديدند.


در آستانه پيروزى


درآستانه پيروزى انقلاب اسلامى، پيش از بازگشت امام خمينى از پاريس به تهران، «شوراى انقلاب اسلامى» با شرکت افراد و شخصيت هاى مبارزى همچون شهيد مطهرى، شهيد بهشتى، هاشمى رفسنجانى و... از سوى امام خمينى در ايران تشکيل گرديد، آيت الله خامنه اى نيز به فرمان امام بزرگوار به عضويت اين شورا درآمد. پيام امام توسط شهيد مطهرى «ره» به ايشان ابلاغ گرديد و با دريافت پيام رهبر کبير انقلاب، از مشهد به تهران آمدند.


پس از پيروزى

آيت الله خامنه اى پس از پيروزى انقلاب اسلامى نيز همچنان پرشور و پرتلاش به فعاليّت هاى ارزشمند اسلامى و در جهت نزديکتر شدن به اهداف انقلاب اسلامى پرداختند که همه در نوع خود و در زمان خود بى نظير و بسيار مهّم بودند که در اين مختصر فقط به ذکر رؤوس آنها مى پردازيم:
٭ پايه گذارى «حزب جمهورى اسلامى» با همکارى و همفکرى علماى مبارز و هم رزم خود: شهيد بهشتى، شهيد باهنر، هاشمى رفسنجانى و... دراسفند 1357.
٭ معاونت وزارت دفاع در سال 1358.
٭ سرپرستى سپاه پاسداران انقلاب اسلامى، 1358.
٭ امام جمعه تهران، 1358.
٭ نماينده امام خميني«قدّس سرّه» در شوراى عالى دفاع ، 1359.
٭ نماينده مردم تهران در مجلس شوراى اسلامى، 1358.
٭ حضور فعّال و مخلصانه در لباس رزم در جبهه هاى دفاع مقدس، در سال 1359 با شروع جنگ تحميلى عراق عليه ايران و تجاوز ارتش متجاوز صّدام به مرزهاى ايران؛ با تجهيزات و تحريکات قدرت هاى شيطانى و بزرگ ازجمله آمريکا و شوروى سابق.
٭ ترور نافرجام ايشان توسط منافقين در ششم تيرماه 1360 در مسجد ابوذر تهران.
٭ رياست جمهورى؛ به دنبال شهادت محمد على رجايى دومّين رئيس جمهور ايران، آيت الله خامنه اى در مهر ماه 1360 با کسب بيش از شانزده ميليون رأى مردمى و حکم تنفيذ امام خمينى (قدس سره) به مقام رياست جمهورى ايران اسلامى برگزيده شدند. همچنين از سال 1364 تا 1368 براى دوّمين بار به اين مقام و مسؤوليت انتخاب شدند.
٭ رياست شوراى انقلاب فرهنگ، 1360.
٭ رياست مجمع تشخيص مصلحت نظام، 1366.
٭ رياست شوراى بازنگرى قانون اساسى، 1368.
٭ رهبرى و ولايت امّت، که از سال 1368، روز چهاردهم خرداد پس از رحلت رهبر کبيرانقلاب امام خمينى (قدس سره) توسط مجلس خبرگان رهبرى به اين مقام والا و مسؤوليت عظيم انتخاب شدند، و چه انتخاب مبارک و درستى بود که پس از رحلت امام راحل، با شايستگى تمام توانستند امّت مسلمان ايران، بلکه مسلمانان جهان را رهبرى نمايند.






آخرین اخبار آخرین اخبار